Տեսնելով երկրում տիրող էսօրվա շվայտ իրավիճակը՝ անկախ ինձնից հիշում եմ 1920 թիվը․ էն ժամանակ էլ էր նույնը․ թուրքը շարժվում էր Կարս, մի ոտով մտնում Ալեքսանդրապոլ, զուգահեռաբար Երևանում պարբերաբար ինչ-որ տոնակատարությունների մեջ էին...

Երևանի քաղաքապետ ՏԻԳՐԱՆ ԱՎԻՆՅԱՆԻՆ Երևանի Շիրազի փողոցի 26 շենքի 72 բն.-ի բնակիչ, արվեստի ոլորտի գործիչ ՎՐԵԺ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆԻՑ

Նողկանք ապրեցի հերթական անգամ տեսնելով, թե ինչպես են երբեմնի սեր ու հարգանք վայելող արվեստագետները հերթական անգամ քծնում ու հաճոյանում նեռին։ Ի՞նչի պակաս ունեք, որ այդ քայլին եք գնում։

Թուրք-ադրբեջանական թեզերին խիստ համահունչ, երկու տարի առաջ Ժիրայր Լիպարիտյանը բացահայտ կեղծ հայտարարություն էր անում շուրջ 700 հազար ադրբեջանցի գաղթականների մասին:

Ինքներս մեզնից թաքնվեցինք, լույս ճամփան մթի քողով անցանք, գարնանը ձմռան պես հագնվեցինք, ապրեցինք, ինչպես կրկնվող հանցանք...

Բախտ վիճակվեց դիտելու Հայկ Մարության և Տիգրան Ավինյան զույգի հեռուստատեսային բանավեճը։ Մասնակիցները, մեղմ ասած, գեղասահքի զույգ էին հիշեցնում տեխնիկայով և գեղարվեստական հնարքներով։

Հիմա կարծես թե արդեն շատերն են հավատում, որ մարդկությունը կանգնած է Երրորդ համաշխարհայինի նախաշեմին, ու մեծ է հավանականությունը, որ բոլորս կարող ենք հայտնվել միջուկային մղձավանջում և այնտեղից այլևս դուրս չգալ:

Աշտարակի շրջանի ՈԻջան գյուղի «Վրիժառուներ» ընդհատակյա խմբի անդամները գյուղամիջում քննարկում էին զորավար Անդրանիկ Օզանյանի արձանը կանգնեցնելու հարցը: Խմբի ղեկավար Հարություն Հարությունյանը (1940-1999, ՈՒջան), որը հետագայում հանրությանը հայտնի դարձավ որպես Բժիշկ Հարութ, «Հայկական միջնադարյան բժշկարանների դեղաբույսերը» գրքի հեղինակ և Արցախի ազատագրության հերոսամարտի անձնվեր մասնակից, անսպասելի, գյուտարարի խենթ խանդավառությամբ բացականչեց. «Տղեր’ք, ուշադիր նայեք,-և նետվելով մոտակա բլրակի լճափը մատնացույց արեց իր կանգնած վայրը:- Էստեղից Մասիսներն էլ կերևան… Էստեղ էլ կկանգնեցնենք Զորավարի արձանը` հայացքը դեպի մեծ Երազանք` սրբազան Լեռ ու Էրգիր»:

Պարզվում է, որ Երևանն օդի աղտոտվածությամբ աշխարհի ամենավտանգավոր քաղաքներից է:

Աննկատ եկել եմ, աննկատ էլ կգնամ։ Իմ գալով մի քանի հոգու ուրախացրել եմ, բայց չեմ ուզում՝ գնալով մի քանի հոգու տխրեցնեմ. թող էդ չմարված ուրախությունն իմ նվերը լինի աշխարհին։